WZORCE ZEŚRODKOWANE NA DOŚWIADCZENIU

W tym wzorcu dziecko zajmuje pozycję centralną. Różnica w stosunku do po­przedniego wzorca polega głównie na przekonaniu, że nie da się przewidzieć zain­teresowań i potrzeb dzieci, a tym samym nie da się zaplanować programu dla wszy­stkich dzieci. Wynika z tego, że program „staje się” w momencie nauczania, two­rzony przez nauczyciela reagującego na to, co robi dziecko. Nie ma więc w zasadzie nadziei na przeniesienie wzorca do praktyki, zaś programiści nie mogą zrobić użyt­ku ze swojej wiedzy o dojrzewaniu i rozwoju dzieci – poznawczym, emocjonalnym społecznym.Tym sposobem na plan pierwszy wysuwają się zainteresowania dzieci. Że są ważne, o tym mówi się od dawna, ale mówi się też o niebezpieczeństwie, jakie po­ciąga za sobą odwoływanie się wyłącznie do zainteresowań. „Nie odważymy się dłużej zdawać na los – na spontaniczne, uzewnętrzniane zainteresowania doraźnie zebranej grupy dzieci jako na rozwiązanie ważnego i trudnego problemu konstruo­wania programu maksymalizującego rozwój uczniów”.

Witaj na moim serwisie! Mam nadzieję, że szukasz bloga poświęcanego tematyce rodziny jeśli tak to dobrze trafiłeś. Pracuje zawodowo jako doradca rodzinny i na co dzień spotykam się z problemami życia rodzinnego. Zapraszam do czytania moich wpisów i aktywnej dyskusji w komentarzach!
Wszelkie prawa zastrzeżone (C)